De innerlijke lezer

Waar anderen moeiteloos dikke pillen weglezen, heb ik moeite zelfs het dunste niemendalletje door te bladeren. Natuurlijk heb ik wel iets beters te doen dan lezen, maar toch, wat schort eraan?

Omdat onze vakantiebestemming Rome is, vond ik het een goed idee een boek op te pakken dat tenminste zijdelings over Rome gaat (De droom van de leeuw van Arthur Japin). Maar met mijn leestempo sla ik de laatste pagina om als de kerstetalages worden ingericht.

Ik geef toe dat ik weinig dikke pillen heb verzwolgen in mijn leescarrière. Ik lees voornamelijk wetenschappelijke boeken, misschien omdat hierin in enkele pagina's het hele universum in samengebalde vorm staat omschreven. Efficiënter kan niet.

Maar waarom heb ik die efficiency nodig? Waarom lezen anderen het oeuvre van een productieve auteur in dezelfde tijd die ik nodig heb om een wc-rol te verslijten?

Sinds vandaag weet ik het antwoord. Ik lees de woorden die ik lees hardop in mijn hoofd op. De woorden op het papier laat ik in mijn brein eerst via mijn spraakcentrum lopen, voordat ik ze interpreteer. Dat spraakcentrum is helemaal niet nodig om de woorden te interpreteren. Ik hóef mezelf niet voor te lezen. Maar dat heeft niemand mij ooit verteld. En ik heb het mezelf ook nooit afgeleerd. Ik heb de kwestie gewoon ontweken door dikke pillen links te laten liggen (en mezelf terloops een hoop tijd bespaard).

Lezen is een innerlijk proces. Maar zolang er geen EEG's op school staan die inefficiënte hersenactiviteit registreren, zal ieder voor zich de strijd met zijn innerlijke lezer moeten aangaan.

De macht der gewoonte

Voor sommigen is het leven een aaneenschakeling van hoogtepunten. Voor de meesten een aaneenschakeling van steeds hetzelfde. Helaas behoor ik tot de laatste categorie.

Zelfs de happy few ontkomt niet aan de dagelijkse routine, zoals daar zijn:
- tanden poetsen, eten, drinken, douchen, haar kammen, aan- en uitkleden, transporteren, small talk, werken, boodschappen, schoonmaken, opruimen, afwassen, enz.

Een dag heeft maar 16 uur en die zijn snel gevuld. Tussen de dagelijkse routines door gloort het licht van de vrijheid en daarin verraadt zich de levenskunstenaar.

Tanden poetsen begon ooit als een avontuur. Het gevoel van een borstel in je mond, de smaak van tandpasta, de heen-en-weer beweging. Toen kwam de mondhygiëniste die het inmiddels ingesleten gedragspatroon (en het ingesleten poetspatroon op je glazuur) probeerde te veranderen en je vertelde dat tanden poetsen een vorm van rocket science is, waarin er behalve de heen-en-weer beweging de draaiende, de diagonale en de wiebelende beweging is. En dat flossen toegevoegd moet worden aan de ketting van dagelijkse routine.

De routines op zich zijn, omdat ze zo herhaaldelijk terugkeren, inmiddels ingesleten patronen in onze hersens geworden. Niemand zal zich voor het tanden poetsen afvragen hoe het ook alweer moest. Erger nog, de hele handeling gebeurt voor het grootste deel volautomatisch, gestuurd door het ingesleten pad in ons brein. Net als een grammofoonnaald die door de groef van een plaat gestuurd wordt. De wand van de groef is net te hoog voor de naald om vrijelijk over de plaat te wandelen.

Als het grootste deel van ons leven te vergelijken is met een grammofoonplaat (of een cd waar de laser op een andere manier in toom wordt gehouden), voorspelt dat niet veel goeds. Hersens ontwikkelen zich voortdurend als ze maar nieuwe prikkels krijgen aangeboden. Van tanden poetsen leren ze niks meer. En dat geldt ook voor de andere talloze routines waaruit onze dag is opgebouwd.

Ik denk dat het overgrote deel van ons gedrag valt terug te brengen tot een of andere routine, een gedragspatroon dat wordt hergebruikt. De enige vrijheid die wij hebben is de volgorde waarin deze routines worden afgespeeld. Maar ook in de rangschikking treedt routine op, laten we zeggen metaroutines. Er is geen ontkomen aan: de automatische piloot heeft bezit genomen van ons leven. We zijn zombies.

We kunnen er wat aan doen. Herken de routine. En elimineer of wijzig hem. Poets je tanden eens met je andere hand. Eet met stokjes. Drink bier met een rietje. Douche zittend. Kam je haar met een tondeuse. Kleed je aan- en uit terwijl je een pirouette maakt. Neems eens een verkeerde afslag. Begin elke zin met dezelfde letter en neem elke dag een andere voor de afwisseling. Vraag eens om salarisvermíndering. Koop alleen producten met dezelfde kleur in de supermarkt. Stofzuig met de slang aan de andere kant. Ruim eens op. Was eens met de hand af of koop eens een vaatwasser.

Dit zal een ware schokgolf aan nieuwe synapsen in je hersens veroorzaken. Doctor Kawashima, eat your heart out!

Op de schaal van Carnivoor

De meerderheid van de mensheid bezondigt zich aan het eten van vlees. Niet zo slim want daardoor ontstaat er een tekort aan landbouwgrond om alle monden in de wereld te voeden. Maar daarnaast zorgt het eten van vlees voor dierenleed.

Niet het leed dat ontstaat als dieren elkaar in de vrije natuur opeten, wat gruwelijk en kortstondig is, nee, het leed van de intensieve veeteelt, wat ook gruwelijk maar langduriger is. Hadden dieren maar geen hersens, dan was er niets om je schuldig over te voelen. Maar voordat het zover is -we kunnen binnenkort waarschijnlijk dierloos vlees in een laboratorium kweken, zie dit artikel-, bedacht ik de schaal van carnivoor, waarmee je kunt uitrekenen hoe erg het is dat je een bepaald dier leed berokkent vanwege zijn vlees.

Een dier zonder hersens kan geen leed ervaren. En een dier met veel hersens heeft meer besef en bewustzijn om te concluderen dat het lijdt. Dus de eenvoudige stelregel is hier: hoe meer hersens hoe meer leed. Maar als dat leed honderden kilo's vlees oplevert is dat minder een bezwaar dan als het slechts enkele grammen zou opleveren. Het leed moeten we dus afzetten tegen het lichaamsgewicht.

Dolfijnen, mensen en muizen zijn het ergst om op te eten. Als het minst komen walvissen en kippen uit de bus. Die Chinezen zijn zo gek nog niet!

Gezichten onthouden

Kun je goed gezichten onthouden? Deze vraag kan nu eindelijk beantwoord worden.

Een gezicht is voor mij als een boek. Geef mij één seconde de aanblik van iemands gezicht en ik kan er veel over vertellen. In veel gevallen zal ik de plank genadeloos mis slaan in de beschrijving van iemands persoonlijkheid, maar dat laat onverlet dat iemands gezicht bij mij een rijk netwerk van neuronen laat vuren. En hoe meer neuronen er vuren, des te gemakkelijker is het gezicht naderhand weer uit het geheugen op te diepen.

Nu blijkt er een test te zijn waarmee je je geheugen voor gezichten kunt meten. Ik scoorde 94%, Isis scoorde 88%. Opmerkelijk is dat het leeftijdsoptimum om gezichten te houden tussen 25 en 35 jaar ligt. Eigenlijk wel logisch. Hoe meer gezichten je al hebt gezien, hoe beter je kunt categoriseren en associëren. De grafiek zou daarom continu moeten stijgen, ware het niet dat je hersens na je 30e afsterven wat de grafiek weer doet dalen.

Doe nu zelf de test!

Gezichtsbedrog

Altijd leuk.

Maharishi Mahesh Yogi

Maharishi Mahesh Yogi is niet meer onder ons. De in Vlodrop woonachtige goeroe is op 91-jarige leeftijd overleden.

Hij leerde miljoenen een speciale techniek van mediteren, transcendente meditatie genoemd, afgekort TM.

Ook ik heb de techniek ooit geleerd. Ik beoefen het nu niet meer, maar net als fietsen verleer je het nooit.

Maharishi beweerde dat mediteren niet alleen voor jezelf gezond is, maar ook voor je omgeving. Niet alleen je hersenen gaan coherenter functioneren , het verenigde veld waar iedereen uit put eveneens. Het streven van Maharishi was om zoveel mogelijk mensen TM te leren, omdat bij voldoende mensen - zo'n 1% van de bevolking - er een opslagpunt zou zijn, waarin de effecten zo overduidelijk worden dat wereldvrede aanstaande is. Er wordt blijkbaar nog niet genoeg gemediteerd.

De TM-techniek wordt in een eenmalige persoonlijke sessie geleerd en daarna in enkele groepsessies besproken, gelardeerd met video-opnames van Maharishi. Je moet eventuele skepsis over bloemenkransen, fruit, goeroes en zweverigheid dus wel even opzij zetten.

Maar laten we het kind niet met het badwater weggooien. De TM-techniek is in ieder geval interessant te noemen. De ervaring tijdens het mediteren is overtuigend genoeg om aan te nemen dat er iets heilzaams gebeurt.

De theorie is als volgt:

De geest is altijd op zoek naar het hoogste geluk. Gedachten zijn niets anders dan wegwijzers naar dat geluk: "Ik moet nog boodschappen doen"... "Ik moet die en die nog bellen"... Het opvolgen van een gedachte levert voldoening / bevrediging op. Helaas word je nooit volmaakt gelukkig door het opvolgen van al die gedachten, omdat het dagelijks leven complex is en tot allerlei nieuwe ongenoegens en dus weer nieuwe gedachten leidt. Zie gedachten als belletjes die opborrelen uit het diepste van je geest. Ergens diep verscholen zit jouw geluksbron, de essentie waar het allemaal om draait. Maar door al die gedachten, op zich goed bedoelde pogingen om de essentie te bereiken, word je van die essentie weggeleid.
Door nu de geest om de tuin te leiden en hem een gedachte zonder betekenis aan te bieden (een mantra), zal hij die gedachte volgen. Omdat de gedachte zonder betekenis is, zal die geen andere gedachte veroorzaken. De geest is nu in staat langzaam maar zeker af te dalen naar de bron. Af en toe zul je nog afgeleid worden door gedachten die opborrelen, omdat die de belofte van geluk in zich dragen, maar als je dicht genoeg bij de bron bent genaderd, kun je op eigen houtje je weg vinden en verenig je je als vanzelf met die bron. Zie het als een bijtje en een bloempje. Op dat moment bereik je volledig geluk.

Als TM werkelijk wereldvrede kan brengen, is het vreemd te noemen dat er betaald moet worden (225 euro) om de techniek te leren. Maar er wordt wel wat nuttigs met dat geld gedaan. De opvolger van Maharishi, Maharaja Nader Raam, kreeg zijn gewicht (79,1 kg) in goud uitgekeerd van de organisatie, toen hij het verband ontdekte tussen het menselijk lichaam en de hemellichamen.

Ik vraag me af wat voor theorie dat is! Ik heb zelf namelijk ook een theorie bedacht, die ik in een volgend blog uit de doeken zal doen. Maar eerst ga ik heel veel taart eten.

De nationale IQ-test

Isis en ik ontdekten vanavond net op tijd dat BNN zijn jaarlijkse Nationale IQ-test uitzond. Tijd om te checken hoe het met de hersentjes gesteld is.

Het ging om 57 multiple choice vragen. Ik had er 9 fout. Ik had er nog meer fout kunnen hebben, maar had af en toe een lucky shot, wat de uitslag natuurlijk erg zal moeten beïnvloeden. Om de factor lucky shot zoveel mogelijk uit te sluiten, zou het aantal vragen van de IQ-show verviervoudigd moeten worden. Maar dat zou het aantal kijkers waarschijnlijk vierendelen.

Na een uurtje zweten, kwam de uitslag. Eerst via SMS, maar de score kon ook via een tabel op tv afgeleid worden. Via SMS had ik een IQ van 126, maar de tabel gaf een score van 130 aan. Misschien een lettertje verkeerd ingetypt bij het SMS'en? Of was de tabel, die slechts uit drie leeftijdscategorieën bestond, niet fijnmazig genoeg? In ieder geval ben ik zo slim geweest om de hoogste score tot de enige juiste uit te roepen.

Isis scoorde ook 130 punten. We zijn aan elkaar gewaagd.

Simple minds, broad visions

Weer een nieuw theorietje bedacht onder het douchen: mensen met een grote algemene ontwikkeling kunnen geen grote visies ontwikkelen.

Ik ben nooit goed geweest in rijtjes leren. Geschiedenis, aardrijkskunde, talen (alpha) was niet aan mij besteed. Wiskunde, natuurkunde en scheikunde (bèta) vond ik veel makkelijker, omdat je er niet zoveel voor hoefde te onthouden. Een paar formules gecombineerd met een beetje inzicht was voldoende. De rijtjes hoofdsteden en naamvallen bleven maar niet in mijn brein plakken, alsof het kapstokje ontbrak.

Misschien is het deel van mijn brein dat voor dat soort informatie gereserveerd is wel niet zo groot en een stuk kleiner dan bij mensen met een overvloedige algemene ontwikkeling en veel feitenkennis.

Bekend is dat hersenfuncties die om een of andere reden uitvallen, door andere hersengedeeltes overgenomen worden. Zo raken die gedeeltes multifunctioneel.

Bekend is ook het verschijnsel dat zintuigelijke prikkels, bijvoorbeeld geluid, een andere zintuigelijke gewaarwording kon veroorzaken, bijvoorbeeld visie. Sommige mensen zien bijvoorbeeld de kleur geel bij een bepaalde klank.

Bij mensen met een grote algemene ontwikkeling, de feitenkanonnen, liggen de hersencellen voor de diverse weetjes ver genoeg uit elkaar om vermenging uit te sluiten en misschien wel te ver om de weetjes te verbinden tot grotere inzichten. Misschien zijn mensen met multifunctionele hersencellen, de rijtjeskneuzen, wel beter in staat te synthetiseren en tot grote algemene inzichten te komen.

Wat een groot algemeen inzicht!

3D-versterker

Een leuk experiment dat iedereen thuis kan doen: de 3D-versterker. Neem een plank en vier liefst gelijke en niet al te kleine spiegels, bij voorkeur zonder lijst. Bevestig twee spiegels in het midden van de plank in een hoek van 90 graden met elkaar en 45 graden met de plank, met het spiegelende oppervlak aan de buitenkant. Bevestig twee andere spiegels aan de uiteinden van de plank, zodat een lichtstraal door de spiegels worden weerkaatst zoals op de afbeelding te zien is.

Hersenen verwerken beelden van beide ogen tot één beeld en zetten het verschil tussen beide beelden, de zgn. parallax, om in een ruimtelijk besef. Hoe groter de parallax of afwijking, hoe groter het ruimtelijk effect. Door het experiment wordt de parallax kunstmatig versterkt. Het resultaat is niet minder dan verbluffend.

Teletubbies

Peuters worden niet slimmer van Teletubbies. Dat blijkt uit een onderzoek dat verscheen in Media Psychology. Reden: teletubbies ontberen precies dat wat peuters nodig hebben om te kunnen leren: gezichtsuitdrukking en context. De statische gezichten van de poppen en de betekenisloze brabbeltaal geeft de hersenen van de peuter geen houvast om er iets van op te kunnen steken. Oh-oh!

Poezelige muizenissen

De parasiet Toxoplasma Gondii maakt muizen verliefd op katten. Waarom? Omdat het in de levenscyclus van de parasiet absoluut noodzakelijk is dat de muis wordt opgegeten door de kat. En inderdaad... het loopt slecht af met de verliefde muis.

De parasiet blijkt de hersens van de muis te beïnvloeden, waardoor deze de geur van kattenurine lekker gaat vinden, terwijl hij of zij daar normaal doodsbang voor is.

Uit hersenonderzoek blijkt nu dat de parasiet de hersenen met chirurgische precisie aantast. Het gebied amygdala in de hersenen van muizen, dat verantwoordelijk is voor geconditioneerde reflexen waaronder vluchtgedrag bij de geur van kattenurine, bleek bij geïnfecteerde muizen twee keer zoveel van de parasiet te bevatten dan andere delen van de hersenen.

Hoewel de parasiet een constructieve bijdrage levert aan een vreedzamere wereld, valt niet te verwachten dat de kat deze bijdrage zal beantwoorden met evenveel vredelievendheid.

De neurochirurg

De patiënt was niet helemaal goed bij z'n hoofd. Een kwestie van opereren zouden we tegenwoordig zeggen, maar in die tijd was het behelpen. De neurochirurgie stond nog in de kinderschoenen.

Een jonge, briljante arts wilde het wel proberen. De patiënt werd onderzocht en de kans op een succesvolle ingreep bepaald. Die was niet groot, maar hoe de afloop ook zou zijn, de wetenschappelijke vooruitgang zou er wel bij varen. Dat werd de patiënt niet verteld natuurlijk.

De grote dag was daar. De patiënt lag op de operatietafel en was met grote hoeveelheden whisky tot bedaren gebracht. De anesthesie stond namelijk ook nog in de kinderschoenen. Via een soort appelboor verschafte de neurochirurg zich toegang tot de herseninhoud, daar waar de zieke cellen zich ophielden.

De chirurg pakte een houten stokje. "Nu komt het erop aan", zei hij tot het groepje studenten dat zich rond de operatietafel had opgesteld, "om goed te prikken en voorzichtig te roeren". Langzaam gleed het stokje de grijze massa binnen. De patiënt begon te giechelen. "Reflexen", zei de chirurg en begon toen langzaam te roeren. Toen trok hij voorzichtig het stokje terug. Hij hield het stokje omhoog en tuurde ernaar. Een grijsgroenig snotterige substantie was aan het stokje blijven plakken.

"Daar zullen we het hebben", zei de chirurg, "alle gekheid op een stokje!"

Neuronruis theorie

Ik bedacht vanmorgen een theorietje.

Neuronen in ons brein maken verbindingen (synapsen) met andere neuronen. Dit doen ze door uitlopers (axonen) te maken, onder invloed van prikkels van neuronen in de buurt. Omdat neuronen onder invloed van buurneuronen groeien en verbindingen maken ontstaat er een netwerk van neuronen dat consistent is en prikkels op een intelligente manier kan vervoeren.

Maar wat als neuronen prikkels krijgen van een andere bron dan hun buurneuronen? GSM telefoons genereren een sterk elektromagnetisch veld en het is niet ondenkbaar dat zo'n veld neuronen kunnen prikkelen. De loze axonen en synapsen die hierdoor ontstaan zijn geen zinvolle verbindingen en leveren ruis op in het hersensysteem. Dit zou tot functievermindering kunnen leiden, zoals verminderde coördinatie, hartritmestoringen, concentratieproblemen.

Een zoektocht op internet naar bevestiging van deze theorie leverde een aantal links op die de theorie bevestigen en zelfs uitbreiden. Is hier sprake van een doofpot? Is het economisch onverantwoord de gsm af te schaffen?

Misschien dat ik maar weer eens een telefoon met draad ga kopen...

Links:

Microwave News - Neuronal Death
Nerve Cell Damage in Mammalian Brain after Exposure to Microwaves from GSM Mobile Phones
Chronic exposure to GSM 1800-MHz microwaves reduces excitatory synaptic activity in cultured hippocampal neurons
900 MHz electromagnetische velden beinvloeden neuronen op non-thermische manier
Laboratory Experiments: Brain Function

Eerst gevolg, dan oorzaak

Bestaat helderziendheid? Is het mogelijk te voorvoelen wat staat te gebeuren?

Op subatomaire schaal zijn wetenschappers al gewend aan het idee dat er wonderlijke dingen kunnen gebeuren. Een elektron kan eerst hier zijn en dan daar of tegelijk hier en daar en de tijdrichting lijkt geen fundamentele rol meer te spelen. Oorzaak geeft een gevolg of het gevolg is een oorzaak van een gevolg dat eerst oorzaak was.

Op menselijke schaal zijn we gewend aan het idee dat er eerst een oorzaak is en dan een gevolg. Ik sla met een hamer op mijn duim (oorzaak) en ik vloek (gevolg). Deze ijzeren wet, oorzaak geeft gevolg, maakt ons leven overzichtelijk en ordelijk. Zou het anders zijn dan zouden we in een soort Alice in Wonderland terechtkomen en weet je nooit wat je kunt verwachten.

Toch blijkt uit vele experimenten, wetenschappelijk volledig doortimmerd, dat het Wonderland van Alice dat op subatomaire schaal bestaat, ook onze wereld en dagelijkse realiteit beïnvloedt.

In het artikel "Time-reversed human experience: Experimental evidence and implications" van Dean Radin van het Boundary Institute in Californië, beschrijft Dean een groot aantal experimenten dat toornt aan onze fundamenten van logica.

Zo is er een experiment waar aan proefpersonen bepaalde afbeeldingen worden getoond, enkele seconden na het drukken op een button. Sommige afbeeldingen zijn niet schokkend (calm), andere wel (emotional). Zoals valt te verwachten vertonen de hersens van een proefpersoon na het zien van een emotionele afbeelding een grotere respons dan na het zien van een kalme afbeelding. Daarnaast blijkt er vóór het vertonen van de afbeelding ook al een neurologische activiteit op gang te komen. Dit is op zich verklaarbaar: de proefpersoon verwacht de afbeelding omdat op de button gedrukt is. Wat echter onverklaarbaar is, is het feit dat deze voorbereidende activiteit groter is als de komende afbeelding emotioneel is dan als de komende afbeelding kalm is. De proefpersoon wist van tevoren niet of de afbeelding emotioneel was of niet. De afbeeldingen werden namelijk in willekeurige niet te voorspellen volgorde aangeboden.




Het kan nog veel gekker. Er blijkt ook "future influence of previously recorded data" te kunnen optreden. Opgeslagen onderzoeksresultaten kunnen naderhand nog door de proefpersoon worden bepaald. Het experiment gaat als volgt: een computer neemt van tevoren getallen van een toevalsgenerator op (bijvoorbeeld een dobbelsteensimulator die de cijfers één t/m zes genereert). Deze getallen worden door niemand waargenomen en automatisch opgeslagen op harde schijf.
Na het opnemen van deze getallen worden de getallen één voor één aan een proefpersoon getoond en wordt de proefpersoon geïnstrueerd om de getallen te beïnvloeden, bijvoorbeeld om het cijfer 6 vaker voor te laten komen. Hoewel de getallen van tevoren vast lagen en ons gezond verstand zegt dat beïnvloeding onmogelijk is, blijkt er toch een statistisch significante afwijking te ontstaan.

Mogelijk wordt niet de harde schijf van de computer beïnvloed, maar kiest de proefpersoon een universum uit waarin de gewenste getallen op de harde schijf staan.

Link: Time-reversed human experience: Experimental evidence and implications

Ons geleugen

Uit laboratoriumproeven blijkt dat een gedachte al in het hoofd ontwikkeld wordt, voordat we deze bewust worden. Wanneer wij "denken" dat wij een gedachte maken, is dat eigenlijk het eindstadium van een lang (gerekend in milliseconden) proces dat daaraan voorafgaat.

Noodzakelijk voor een gedachte is dat wij ons eigenaar voelen van de gedachte, zodat we bijvoorbeeld de opdracht die in de gedachte besloten ligt gehoorzaam opvolgen. Het laatste stadium van het gedachtenproces is dan ook een neurologisch trucje dat ons doet "denken" dat we de gedachte zelf gemaakt hebben. Misschien dat stemmen in je hoofd horen wel een defect van dat trucje is.

Een ander trucje is de vanzelfsprekendheid van elementen in ons bestaan. Vanmorgen stond ik op zonder het besef dat muziek bestaat. Ik liep even rond in een wereld zonder muziek. Tot ik m'n computer startte, op een Youtube video klikte en van muziek genoot. Mijn geheugen vertelde me dat dit niets bijzonders was, want de ervaring kwam overeen met opgeslagen herinneringen. Maar even brak het besef door dat ik minutenlang had geleefd in een wereld waar nooit muziek bestaan had.

I had a dream

Ik probeer zoveel mogelijk op de hoogte te blijven van wetenschappelijke nieuwtjes. Goede tijden, slechte tijden interesseert me niet zoveel, in dat soort soaps wordt het bestaande concept van het hedendaagse bestaan geconsumeerd. Ik ben veel meer geïnteresseerd in andere tijden. Daar bedoel ik niet dat tv-programma mee, maar andere tijden die aanbreken na het doen van een wetenschappelijke ontdekking of uitvinding. Ongeveer vijftien jaar geleden werd het computerbesturingssysteem DOS uitgevonden en kijk ons nu eens. De aarde is omhuld in een digitaal netwerk waarin alle kennis van de mensheid opgeslagen is en stroomt van de ene uithoek naar de andere. Je partner ontmoeten, bankzaken, contact met familie, vermiste huisdieren, muziek, televisie, apotheekrecepten, alles gebeurt via dit ongrijpbare netwerk.

Een wetenschappelijke uitvinding of ontdekking kan dus grote gevolgen hebben voor ons dagelijkse bestaan. In plaats van het nieuws te volgen, kun je ook het nieuws van morgen volgen, via ontwikkelingen op wetenschappelijk gebied.

De volgende uitvinding die will rock the world is de wakkerpil. Zulke pillen bestaan al maar zijn gebaseerd op cafeïne of drugs met nog twijfelachtiger reputatie. Je blijft dan even langer wakker, maar uiteindelijk moet je het bezuren en slaap je een gat in de dag.
Er wordt veel onderzoek verricht naar het slapen en waken. We schijnen wakker gehouden te worden door een bepaald stofje in onze hersens. Onze natuurlijke staat van zijn is de slaap. Als het stofje verdwijnt, vallen we in slaap. Insomnia (slapeloosheid) of narcolepsie (te pas en te onpas in slaap vallen) zijn ziektebeelden die duiden op verstoringen in het niveau van dat stofje.
We hebben slaap nodig, is algemeen de gedachte. Toch is het vreemd dat we maar liefst 8 uur per dag moeten slapen, om te herstellen van slechts 16 uur waken. Waarschijnlijk heeft slaap nog een andere, in onze tijd minder belangrijke, functie en dat is energiebesparing. In de oertijd hadden we aan 16 uur genoeg om te jagen, te verzamelen en te bevruchten. De nacht was vol gevaar en om wakker in je grotje te zitten had niet veel zin. Die tijd werd daarom maar slapend doorgebracht: bij uitstek risicomijdend gedrag en besparing van energie.

Er zijn al medicijnen uitgevonden, zoals Modafinil, die ons wakker kunnen houden zonder enig nadelig effect. Binnenkort wordt het waarschijnlijk mogelijk dagen achtereen wakker te blijven, zonder psychische ongemakken, met behulp van lichaamseigen stoffen. Dat lijkt misschien nog niet wereldschokkend. Maar als de slaap daarmee als nutteloos en tijdverspillend gezien gaat worden, is het einde zoek. Carrièremakers en CV-bouwers hebben een grote voorsprong als zij slaap uit hun leven bannen. 24-uurs winkels worden algemeen. Slapers worden als hopeloos ouderwets bestempeld, wie verslaapt er nou dertig jaar van z'n leven?

Ook de eeuwige slaap wordt aangepakt. Dit zal de wereld as we know it compleet veranderen. Ouder worden en uiteindelijk doodgaan wordt waarschijnlijk bestuurd door een genetisch programmaatje. Bij celdeling worden onze telomeren die aan de uiteinden van chromosomen zitten steeds korter. Daardoor verliezen we steeds meer erfelijke informatie waardoor ons lichaam, net als een bedrijf dat steeds meer gerund wordt door uitzendkrachten, uiteindelijk ten onder gaat (overigens blijkt het Vaal stormvogeltje telomeren te hebben die steeds langer worden). De mechanismen van het ouder worden met de dood als gevolg worden langzaam blootgelegd en binnen afzienbare tijd kunnen we medicijnen ontwikkelen die ons zo oud als Methusalem kunnen maken (969 jaar). Wat dat met de wereldbevolking zal doen is natuurlijk duidelijk. Deze medicijnen kunnen niet voor iedereen beschikbaar worden gesteld, wil de Aarde niet door overbevolking ten onder gaan. Door een slimme prijsstelling kunnen alleen de happy few er gebruik van maken. Wereldleiders en machthebbers behind the scene kunnen blijvend genieten van hun macht en met hun wijsheid, vergaard over de jaren, kunnen ze anderen onderwijzen of -drukken.

Misschien wordt de ontdekking van een dergelijk verjongingspil wel geheim gehouden. Degenen die er gebruik van maken mogen het dan natuurlijk niet aan de grote klok hangen. Misschien bestaat een dergelijke pil al. Ik verdenk Jimmie Carter ervan zich te hebben bezondigd aan deze bron van het eeuwige leven. Ik heb wel eens een dieet gehouden van olienootjes, maar naast maagzuur, vetpuisten en slechte adem heb ik geen verjonging kunnen constateren. Olienootbaron Carter moet dus de beschikking hebben over andere middelen om mij te doen verbazen over zijn constante uiterlijk over de jaren heen.

Wie weet wat er nog meer around the corner aan revolutionaire ontdekkingen ligt te wachten?

P.S. Excuse me voor het overdadig gebruik van Engelse uitdrukkingen.